Nga Redaksia – Në diskursin politik shqiptar, sidomos në dekadat e fundit pas rënies së regjimit komunist, shpesh është tentuar të paraqiten ideologjitë e majta si mbrojtëse të shtresave në nevojë dhe si promotore të barazisë sociale. Por realiteti historik dhe praktik tregon një tablo shumë më të errët dhe më të ndërlikuar.
Socialistët dhe komunistët nuk i urrejnë të pasurit në thelb – ata i xhelozojnë. Pasuria, sipërmarrja dhe suksesi individual përbëjnë një kërcënim për filozofinë e tyre të kontrollit. Një shoqëri me individë të pavarur ekonomikisht është një shoqëri që nuk i nënshtrohet lehtë pushtetit. Prandaj, në vend që të nxisin konkurrencën e ndershme dhe zhvillimin, ata tentojnë të demonizojnë suksesin dhe ta barazojnë atë me padrejtësinë.
Nga ana tjetër, shtresa e mesme është ajo që i tremb më shumë. Kjo shtresë është themeli i stabilitetit ekonomik dhe politik të çdo vendi demokratik. Ajo ka zë, ka arsim, ka mundësi dhe mbi të gjitha – ka kërkesa. Një shtresë e mesme e fortë nuk pranon propagandë të zbrazët dhe as kontroll të verbër. Pikërisht për këtë arsye, politikat e majta shpesh e godasin këtë shtresë me taksa të larta, burokraci dhe kufizime, duke e dobësuar gradualisht.
Sa për të varfërit, propaganda thotë se ata janë në qendër të politikave sociale. Por në praktikë, ata përdoren si një mjet. Varfëria nuk zhduket – ajo menaxhohet. Një popullatë e varfër është më e lehtë për t’u manipuluar, për t’u blerë me favore të vogla dhe për t’u mbajtur në varësi të përhershme nga shteti. Kjo krijon një cikël të rrezikshëm ku varfëria nuk luftohet, por shfrytëzohet për përfitime politike.
Historia shqiptare e ka provuar këtë realitet në mënyrën më të dhimbshme. Nën regjimin komunist, u shkatërrua prona private, u zhduk iniciativa e lirë dhe u shtyp çdo formë mendimi ndryshe. Pasojat e asaj periudhe vazhdojnë të ndihen edhe sot, në mentalitetin dhe strukturat e shoqërisë.
Sot, edhe pse me emra të rinj dhe me një fasadë moderne, të njëjtat mekanizma shpesh vazhdojnë të funksionojnë. Retorika ka ndryshuar, por thelbi mbetet: kontroll mbi individin, dobësim i shtresës së mesme dhe përdorim i të varfërve si bazë elektorale.
Shqipëria nuk ka nevojë për ideologji që ushqehen me ndasi dhe xhelozi. Ka nevojë për një vizion që nxit punën, meritën dhe lirinë ekonomike. Vetëm kështu mund të ndërtohet një shoqëri e drejtë, ku suksesi nuk dënohet dhe varfëria nuk përdoret si armë politike.